oxaalzuur

  • 21 december 2017

    December is dé maand om de varroamijt nogmaals goed te bestrijden. Maar hoe zit dat nu weer met die medicijnen?  De imker kan alles bekomen wat hij wenst, maar volgens de wetgever dient hij hiervoor welbepaalde wegen te bewandelen. Lees: hij moet voorschriften betalen bij zijn dierenarts en de medicijnen bij zijn apotheker of bij die dierenarts aankopen. Terwijl de benodigde producten gewoon in de rekken liggen bij de imkershops. 4,50 euro voor een pot van 250 g technisch oxaalzuur of 17,32 euro voor 35 g Api-Bioxal bij de dierenarts of apotheker. En dan mogen we de 25 euro consultatievergoeding nog niet vergeten van uw dierenarts.

    Eerste bedenking: Waarom die 25 euro consultatievergoeding? De wet op de diergeneeskunde bepaalt nu eenmaal dat een dierenarts alleen mag medicijnen verschaffen voor dieren die hij in behandeling heeft. Of hij deze dieren nu ziet of niet tijdens de visite speelt niet zo veel rol. Hij stelt bepaalde vragen die door de imker worden beantwoord. Deze anamnese is al een consultatie op zich. Daar komt nog bij dat de imker die een contract tot bedrijfsbegeleiding afsluit, eveneens 2 x per jaar een infosessie dient te betalen van 25 euro en per vier jaar een bedrijfscontrole voor 45 euro. Hiervoor krijgt deze imker dan wel de mogelijkheid om voldoende producten mee te krijgen om  telkens 6 maand verder te kunnen. Hij wordt dus verlost van de illegaliteit mits betaling van 61,25 euro per jaar voor de diensten van de bedrijfsbegeleidende dierenarts en het recht om voldoende medicijnen in voorraad te hebben. De imker die geen contract afsluit, kan bijgevolg moeilijk zijn voorschrift afhalen zonder een consultatie te betalen aan de dierenarts. Dat zou pas helemaal oneerlijk zijn. Deze imker betaalt dus voor élke behandeling een consultatiebedrag van 25 euro en krijgt slechts voldoende medicijnen mee om zijn volken die ene keer te behandelen. Maak zelf maar de rekening als deze imker een zwerm legaal wil behandelen in mei, een week later nog een broedloos volk wenst te behandelen, nog een week later enkele jongvolken wil besproeien, een zomerbehandeling geven in juli, een tweede eventueel in september en een winterbehandeling te doen in december.

    Tweede bedenking: Wat met het prijsverschil tussen technisch oxaalzuur en medicinaal oxaalzuur? Het gaat hier dus over 0,03 euro per volk dat tijdens de winter wordt behandeld of 0,87 euro. Zou dat volk echt geen 80 eurocent waard zijn in december? Heeft dat volk honing geproduceerd in het voorbije jaar of dient het dat te doen tijdens het volgend jaar? Wordt die honing dan verkocht aan 6 euro voor een potje van 500 g of wordt hij verkocht aan de warenhuisprijs van 2 euro? WANT DAAR GAAT HET NU JUIST OM! DIT IS DEZELFDE DISCUSSIE! De imkers kunnen niet eisen van hun klanten dat ze meer betalen voor goede, eerlijke honing als ze zich langs de andere kant niet correct gedragen tegenover hun dierenarts en/of apotheker.

     

     

     

  • 8 december 2017

    Vandaag heb ik de oxaalzuuroplossing klaargemaakt om dit weekend de bijenvolken te behandelen. Vermits de temperaturen momenteel laag genoeg zijn en de bijen stevig op tros zitten, kies ik er voor om te druppelen in plaats van te sublimeren.

    DSC_0041.jpg

    Bij het bestuderen van de gebruiksaanwijzing viel me op dat er werd aangeraden om de 35 g oxaalzuur op te lossen in een halve liter suikeroplossing 1:1. Dit geeft volgens diezelfde bijsluiter een oplossing van 4,2% w:v oxaalzuur in een 60% suikeroplossing. Alle publicaties uit onze regio's spreken echter van 3,5 %: 35 g op te lossen in 1 L suikeroplossing 1:1. Het lijkt dus alsof de Api-Bioxal een verdund poeder is van oxaalzuurkristallen. Maar niets is minder waar. Het is van dezelfde orde als het bekende technisch oxaalzuur. Waarom dan aanraden om een dubbele dosis te gebruiken? Is dat dan niet te sterk? Ik ging toch maar even op onderzoek in mijn bibliotheek.

    Uit allerlei publicaties van de voorbije decennia blijkt dat wordt aangeraden om in Zuid-Europa te werken met een 4,2% oplosssing en meer naar het noorden toe, te werken met een 3,5% oplossing. Dit zou te maken hebben met het langer doorbroeden van een bijenvolk in het Zuiden. En vermits Api-Bioxal een Italiaans geneesmiddel is, zou de aangeraden dosis wel eens te zwaar kunnen zijn in ons klimaat. In de zeer interessante publicatie over het gebruik van oxaalzuur van Randy Oliver uit 2006, spreekt deze zijn voorkeur uit over een zomerbehandeling met 4,2 % w:v en een winterbehandeling met 3,4 % w:v. Het zal dus wellicht veiliger zijn om te werken met de dosering die wordt aangeraden door bijen@wur uit Nederland: namelijk 3,5 %.

    Dit heb ik dus zo gedaan. Ik heb een 60% suikeroplossing gemaakt door 1 kg suiker op te lossen in 1 kg (dus 1 L) water. Ik bekwam zo 1,67 L suikeroplossing (met een gewicht van 2 kg). En 1 kg suiker in een totale oplossing van 1,67 L is  een 60% suikeroplossing. Makkelijk toch.

    Ik goot het zakje Api-Bioxal (*) in een maatbeker en vulde die bij tot het volume van 1 L met de suikeroplossing. Dit geeft dus een 3,5 % oxaalzuuroplossing w:v (weight:volume, gewicht van het poeder in het volume van de oplossing) Met 1 L oplossing en een maximum van 50 ml per volk kan ik dus minimum 20 volken behandelen. Ik geef volken die over meer dan 6 straten op tros zitten al jaren de volledige 50 ml en kleinere volken 35 ml. Dit is zo in mijn Kempische kasten en niet noodzakelijk in een ander kasttype. Wellicht is het beter om zich daar te houden aan 5 ml per straat en dan niet te vergeten om ook, indien aanwezig, de onderste bak te behandelen.

    (*)Een waarschuwing is hier op zijn plaats: De oxaalzuurkristallen uit de verpakking Api-Bioxal zijn droog en helemaal niet zo vochtig als het technisch oxaalzuur. Hierdoor stuift het poeder op en is een mondmasker bij het aanmaken van de oplossing absoluut noodzakelijk.

     

  • 8 december 2015

    De autobatterij werkt beter dan de jumpstarter. Ik heb vandaag de ecokasten behandeld en ook hier weer een filmpje van gemaakt.

    Lees meer...

  • 7 december 2015

    Vandaag heb ik de volgende 4 kempische kasten behandeld met de oxomat en weer hield de batterij er voortijdig mee op. Vermoedelijk geeft een jumpstarter niet voldoende om langer mee te werken. Om volgend weekend de kasten in Gerhagen te kunnen afhandelen, heb ik maar een nieuwe autobatterij gekocht. Ik kan deze met mijn batterijlader altijd wel terug opladen en zelfs tijdens het rustseizoen onderhouden. Vermoedelijk gaat dit beter  werken. Met het monteren van het filmpje had ik gisteren ook wat problemen.

    Lees meer...

  • 6 december 2015

    Zo stilletjes aan plannen we de winterbehandeling tegen varroa. Volgens de weersvoorspellingen krijgen we voor kerstmis geen koudere temperaturen. Vermits ik overtuigd ben dat de bijen hierna al aan hun nieuw broednest beginnen, wens ik niet langer te wachten. Maar als de temperaturen niet onder 5 graden zakken, zitten de bijen niet echt op tros en is druppelen niet eenvoudig. Daarom kies ik dit jaar om het oxaalzuur te sublimeren. We spreken foutief over verdampen maar het betreft hier wel degelijk een overgang van een vaste stof naar een gasvorm. Ik heb een oxomat en een varoxtoestel en ga ze dus allebei naast elkaar gebruiken. Vermits de sublimatie langer duurt dan druppelen, ben ik vandaag alvast begonnen op de stand aan het Waterbroek.

    Lees meer...

  • 14 december 2014

    De volken zijn behandeld. Vanmorgen om 6.30hr was ik op de eerste stand. Ik heb er in de duisternis niet kunnen filmen. In Gerhagen staan 11 volken en ze waren behandeld met mierenzuur in augustus en begin oktober. De tweede keer had ik alleen maar die volken behandeld die meer dan 5 mijten natuurlijke val lieten optekenen. Vorige week bij de telling van de natuurlijke mijtenval zaten alle volken ongeveer gelijk. Ik vond toen de mulstraatjes te klein en dacht dat de volken klein waren. Vandaag was het dus het moment van de waarheid. Alle 11 volken hadden een mooie vaste wintertros tussen de 5 en de 7 straten. Dat valt dus nog best mee. Wat me echter nog veel meer meeviel was het feit dat de tros nog diep zat, ca. 4-5 cm onder het plastiek. Ze hebben dus nog zeer veel voedselvoorraad boven zich.

    Aan het Waterbroek staan ook nog 3 Kempische volken en daar was de situatie vrijwel hetzelfde. Deze volken leken me toch wel iets groter. Maar het eerste deksel dat ik opende, zat zodanig vastgekit dat ik wat extra kracht moest gebruiken. Hierdoor is het volk wellicht wakker geworden, want deze krioelden letterlijk onder het plastiek. Na enkele tellen over de toplatten lopen, kropen ze toch terug dieper en kon ik ze bedruppelen. Ik veronderstel dat ze ook wel een stuk dieper zaten, net als de andere volken. Bij nader onderzoek, bleek ik de laatste keer het plastiek omgekeerd te hebben gelegd. Hierdoor kleefde de lege honingzolder vast aan de plastiek met propolis en moest ik onnodig geweld gebruiken. Met het geraas en loskomen van de tros tot gevolg. Gelukkig geeft men de volgende dagen wat zachter weer en kunnen ze zich reorganiseren.

    Vermits ik de ecokasten nog niet had gecontroleerd en ik nu toch daar was, heb ik even gekeken door de ruit van de onderste bak. De tros hing onder tussen de raten, maar op de bodem lagen me toch veel te veel dode bijen. Ik heb dan het dak opzijgezet om de kast wat lichter te maken en heb de bakken even van de bodem gelicht. Tussen de bijen en bijenonderdelen, zag ik toch meerdere mijten. De oplossing is simpel. Deze volken dienen te worden behandeld. De volken zitten in een dikke tros onder de voedervoorraad en dat ziet er goed uit. Ze zijn behandeld bij de opstart, maar niet meer in de nazomer. Het betreft jonge volken die nu 1 bak hebben uitgewerkt en doorhangen in de tweede bak. Als ik ze nu niet behandel, moet ik ze zeker nog behandelen voor de dracht van 2015 ten tijde van de bloei van de paardenbloemen. Als ze dan weer opnieuw moeten beginnen bouwen, zullen ze natuurlijk geen honing leveren. Deze uitgewerkte bak mag voor het volk niet verloren gaan. Behandelen of niet in een ecokast? Ik zal er binnen enkele dagen nog wel eens op terug komen. Nu heb ik echter besloten om ze te behandelen. Langs boven openen en de warmte laten verloren gaan, doet het ganse principe van de ecokast teniet. Bedruppelen was dus geen optie. Vermits de ecokast is gericht op een optimale luchtcirculatie in de kast, is een verdamping natuurlijk het meest logische. Verdampen moet dan wel gebeuren langs onder. Ik heb dus de oude varoxverdamper nog eens bovengehaald. Vermits deze niet door het vlieggat kan, heb ik een tussenzetring gemaakt waardoor de behandeling wel vlot verliep. Dit ging zo vlot dat ik me alvast heb voorgenomen om de ecokasten zo toch minstens elke winter te behandelen.